Samengevat:
Drie vrouwen uit Scherpenheuvel-Zichem dachten al enige tijd na over de toestand van de aarde, en hoe de toekomst er voor onze kinderen en kleinkinderen zal uitzien. Tijdens deze zoektocht kwamen ze daarbij in contact met Transitiesteden en -dorpen, waar ze een tweedaags programma volgden. De positieve aanpak en het gevoel zelf iets te kunnen veranderen werkte enorm aanstekelijk. Want wat bleek? Op tal van plaatsen praten mensen niet alleen over verandering maar stappen gewoon resoluut een andere kant op, in de richting van een nieuwe en leefbare toekomst.
Een artikel in “Den Eik” met een uitnodiging voor een open discussie over Transitie leidde tot de uitbreiding van het initiatiefgroepje tot een kleine stuurgroep van zes mensen. Het transitieproject Scherpenheuvel-Zichem was gestart.
Margot en Hilde breiden het volgende verhaal van het transitieproject Scherpenheuvel-Zichem aan elkaar:
Ik denk niet dat je zomaar uit het niets in de transitiebeweging terecht komt. Ook bij mij was dit niet het geval alhoewel dit zo wel leek, want ik had nooit eerder over transitie gehoord. Toch was ik hier al meer mee bezig dan ik dacht. Ik kweekte in de tuin groenten, kruiden voor de thee en klein fruit waar ik confituur van maakte. De voorbije maanden was ik op cursus geweest om te leren wolspinnen en om de wol met planten te leren kleuren. Broodbakken en breien of sokken stoppen waren wekelijkse bezigheden. En een tweedehandswinkel heeft altijd een speciale aantrekkingskracht op me gehad. Toch hoorde ik voor het eerst over transitie toen Hilde me uitnodigde voor één van de tweedaagse infodagen. De eerste dag was al voorbij, maar als ik wou kon ik nog wel inpikken. Ik kreeg van haar een print van de homepagina van transitie en de uitleg dat het onder andere over permacultuur zou gaan. Dit laatste wekte mijn aandacht. De groentetuin had die zomer geen bevredigde resultaten opgeleverd. Permacultuur zou wel eens de oplossing kunnen zijn. Maar ik zou snel ontdekken dat ik de permacultuur onbewust al veel ruimer probeerde in te passen in mijn leefgewoonten. Na een poging om de inhoud van transitie te vatten via de website, zaten we met z’n drieën, Jeanneke, Hilde en ik, in de auto richting Veltem. Het was duidelijk dat ik meer info nodig had om voeling te krijgen met transitie.
In het begin was alles een beetje onwennig. Ik viel er ook zomaar midden in, maar al gauw was het ijs gebroken. De openheid en hartelijkheid die de ruimte vulde, waren hartverwarmend. Al gauw werd het me duidelijk dat iedereen op eenzelfde golflengte zat, waardoor een ongelooflijke positieve kracht werd gevormd. Niet alleen het begrip transitie werd me veel duidelijker, ook over permacultuur en de financiële crisis, die zich toen volop ontwikkelde, viel er enorm veel te leren. Het werd me opeens duidelijk waarom geld voor mij altijd zo’n bitter nasmaakje had. En waarom ik altijd zo gedreven ben geweest om dingen zelf te maken of te hermaken zodat ik iets niet hoefde te kopen. En wat nog mooier was, ik was niet alleen. Hier zat een hele zaal vol mensen met die mooie idealen om het leven niet alleen ecologischer maar ook socialer en eenvoudiger te durven dromen.
Transitie is ontstaan uit een zeer ernstige problematiek van piekolie en klimaatverandering en toch draagt ze zo’n positieve boodschap, zo een enorme positieve kracht! Was het de aanstekelijkheid van al die gelijkgestemde zielen? De positieve kracht van zelf oplossingen te zoeken en niet af te wachten? De enorme problematiek die we niet kunnen negeren? Het zal alles samen geweest zijn dat mijn tekort aan tijd heeft doen vergeten. Hier moet ik wel tijd voor vrijmaken. Ik heb er onlangs nog aan gedacht: hoe zou ik hier niet aan kunnen meedoen. Dat was voor mij onmogelijk geweest. Toen na het verslag over transition town Totnes, permacultuur, de financiële crisis en een smakelijke lunch, het moment kwam om in groepjes per gemeente samen te zitten en een mogelijke start van transitie in je gemeente te bespreken, heb ik niet getwijfeld. Samen met Hilde en Jeanneke vertegenwoordigden we die dag Scherpenheuvel-Zichem. We waren misschien maar met drieën maar we waren wel vastbesloten hier onze tanden in te zetten. Het is echt een avontuur dat die dag begon. Een leerrijke reis, naar onszelf en elkaar leren kennen, maar ook het opnieuw ontdekken van onze gemeente en haar bewoners.
Na een eerste samenkomst onder ons drietjes werd besloten om een infoavond over transitie te houden in de gemeente. En dan begint de praktische kant, een datum vastleggen, een zaaltje zoeken, waar gaan we adverteren, hoe delen we de avond in enz. We maakten uitnodigingsfolders. Er kwam een artikel in de Stadsinfo en in Den Eik en wie we zagen meestappen in het transitieverhaal, spraken we aan. Het was eigenlijk best spannend. Het transitieproject Scherpenheuvel-Zichem was gestart.
Voor mij is transitie een geschenk uit de hemel. Ik zit al jaren te piekeren over de aarde die we zo snel en zeker naar de knoppen helpen. Dit probleem leek me zo enorm dat ik er niet te lang bij durfde stilstaan. Dit project geeft me de kans om iets te ondernemen. En als ik in Gent bij de voorstelling van het transitiehandboek Ann Lamot zo inspirerend hoor spreken over transitie in Engeland en over heel de wereld, als ik daar al die blije enthousiaste mensen zie en zie hoe zij samen op zo’n korte tijd dit handboek vertaald en uitgegeven hebben, dan krijg ik terug hoop, geloof ik terug in de kracht van de mens. De kracht van gewone mensen zoals u en ik.